Rafrænn staðsetningarbúnaður notaður til að tryggja öryggi heilabilaðra sjúklinga
Ég er í forsvari fyrir sjúkrastofnun þar sem vistaðir eru sjúklingar með heilabilun. Það hefur komið fyrir að þeir fari af deildinni án þess að starfsfólk viti af því. Er okkur heimilt að setja rafrænan staðsetningarbúnað á sjúklinga til þess að tryggja öryggi þeirra?
Þess háttar notkun felur í sér vinnslu persónuupplýsinga og rafræna vöktun. Líta má svo á að upplýsingarnar lúti ekki aðeins að ferðum viðkomandi einstaklinga heldur einnig heilsuhögum þeirra þar eð notkun búnaðarins felur í sér þau skilaboð að viðkomandi sé ekki nægilega heill heilsu andlega til að geta farið ferða sinna sjálfur. Slíkar upplýsingar teljast viðkvæmar.
Vinnsla viðkvæmra persónuupplýsinga er heimil sé hún nauðsynleg til að verja verulega hagsmuni hins skráða í þeim tilvikum þegar hann er ekki sjálfur fær um að veita samþykki sitt og getur það átt við um notkun stað. Notkun rafræns staðsetningarbúnaðar í þessu skyni getur því verið heimil, að því gefnu að gætt sé hófs, að ekki hafi fleiri aðgang að upplýsingunum en nauðsyn krefur og að þeim verði eytt þegar ekki er lengur þörf á þeim.
Einnig verður að gæta að því að veita nánustu aðstandendum einstaklingsins fræðslu, sem og honum sjálfum að því marki sem tök kunna að vera á því. Eðlilegt er að haft sé sem víðtækast samráð við þá sem standa næstir hinum skráða.
Vöktunargögn á aðeins að skoða þegar það er nauðsynlegt. Samkvæmt því á t.a.m. aðeins að skoða gögn, sem til verða við vöktun, sem fram fer í öryggisskyni, þegar tilefni er til að ætla að eitthvert atvik, sem ógnar öryggi, hafi orðið.