Má vinnuveitandinn leita í töskunni minni?

Lög nr. 77/2000, um persónuvernd og meðferð persónuupplýsinga, gilda um alla rafræna vinnslu persónuupplýsinga og handvirka vinnslu þeirra þegar þær eiga að verða hluti af skrá skv. 3. gr. laganna. Af ákvæðinu verður ráðið að lögin taka til persónuupplýsinga sem eru skráðar með einhverjum hætti á gögn, .s.s. upptökur, tölvuskjöl og handritaðar skrár. Leit á fólki og í fórum þeirra fellur því ekki undir lögin nema haldin sé skrá um leitina. Heimild til að halda slíka skrá mundi ráðast af lögmæti þess að framkvæma fyrrgreinda leit.

Í 71. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands, nr. 33/1944, segir að allir njóti friðhelgi einkalífs og að óheimilt sé að gera líkamsrannsókn eða leit á manni eða í munum hans nema samkvæmt dómsúrskurði eða sérstakri lagaheimild. Sérstök lagaheimild í þessu sambandi er t. d. heimild 17. gr. lögreglulaga nr. 90/1996 sem heimilar lögreglu að leita á einstaklingum sem teknir hafa verið höndum. Vinnuveitendum er ekki að lögum heimilt að láta framkvæma leit á starfsfólki sínu og verður því starfsmaðurinn sjálfur að veita samþykki sitt fyrir leitinni. Að öðrum kosti þarf vinnuveitandi að kalla til lögreglu gruni hann starfsmann um þjófnað eða aðra refsiverða háttsemi.