Gjaldskrár tannlækna
Þau lög, sem Persónuvernd starfar eftir og hefur það hlutverk að framfylgja, eru lög nr. 77/2000 um persónuvernd og meðferð persónuupplýsinga. Þau lög gilda um það þegar unnið er með persónuupplýsingar, n.t.t. persónugreindar eða persónugreinanlegar upplýsingar um hinn skráða, þ.e. upplýsingar sem beint eða óbeint má rekja til tiltekins einstaklings, látins eða lifandi.
Gera má ráð fyrir að upplýsingar um gjaldskrár tannlækna teljist í sumum tilvikum ekki til persónuupplýsinga samkvæmt framangreindu heldur til upplýsinga um lögaðila, í þessu tilviki fyrirtæki sem tannlæknar hafa stofnað um rekstur sinn. Slík fyrirtæki geta hins vegar verið svo nátengd persónu viðkomandi tannlæknis að upplýsingar um fyrirtækið teljist einnig upplýsingar um hann sjálfan. Það getur t.d. átt við þegar aðeins einn tannlæknir er um stofu og upplýsingar um verðskrá hans eru því í raun upplýsingar um þær tekjur sem hann aflar sér.
Svo að vinna megi með persónuupplýsingar þarf ávallt að vera fullnægt einhverju skilyrðanna í 8. gr. laga nr. 77/2000. Í þessu tilviki gæti helst átt við það skilyrði að vinnsla persónuupplýsinga sé nauðsynleg til að gæta lögmætra hagsmuna nema grundvallarréttindi og frelsi hins skráða (þ.e. viðkomandi tannlæknis) vegi þyngra. Við mat á því hvort heimilt sé að birta gjaldskrár tannlækna þarf þannig að vega hagsmuni af birtingu slíkra upplýsinga andspænis hagsmunum tannlækna af vernd persónuupplýsinga.
Við slíkt mat skipta máli ákvæði laga nr. 57/2005 um eftirlit með óréttmætum viðskiptaháttum og gagnsæi markaðarins. Í III. kafla þeirra, þ.e. 17.-19. gr., er fjallað um skyldu fyrirtækja til að hafa verð á vörum og þjónustu opinbert. Með fyrirtækjum í skilningi laganna er m.a. átt við einstaklinga sem stunda atvinnurekstur, sbr. 3. tölul. 3. gr.
Í framangreindum ákvæðum 17.-19. gr. laga nr. 57/2005 segir:
"17. gr. Fyrirtæki, sem selur vörur eða þjónustu til neytenda, skal merkja vöru sína og þjónustu með verði eða sýna það á svo áberandi hátt á sölustaðnum að auðvelt sé fyrir neytendur að sjá það. Neytendastofa getur sett nánari ákvæði um verðmerkingar með opinberri tilkynningu.
18. gr. Neytendastofa getur gefið fyrirtækjum sérstök fyrirmæli um að gera ráðstafanir til að auðvelda viðskiptavinum að meta verð og gæði. Fyrirmælin geta falist í skyldu til að tilgreina verð, viðskiptakjör, gæði og aðra eiginleika og hvernig vara skal mæld, vegin og flokkuð. Neytendastofa getur gefið slík fyrirmæli með opinberri tilkynningu.
19. gr. Í því skyni að upplýsa neytendur og efla verðskyn þeirra aflar Neytendastofa upplýsinga um verð, verðmyndun og önnur viðskiptakjör og birtir niðurstöður eftir því sem ástæða þykir til. Neytendastofa skal setja verklagsreglur um öflun slíkra upplýsinga, meðferð þeirra og birtingu."
Með vísan til framangreinds, sem og ákvæðis 73. gr. stjórnarskrárinnar um tjáningarfrelsi, telur Persónuvernd ljóst að heimild til birtingar upplýsinga um verð á vörum og þjónustu sé rúm. Um mat á því hvort farið sé að lögum um slíkt í einstökum tilvikum, t.d. við birtinga allra gjaldskráa tannlækna á einum stað, skal hins vegar ekki fullyrt um hér.